Αλκάθαρ της Σεγόβια

To Αλκάθαρ της Σεγόβια (Alcázar de Segovia) είναι κάστρο το οποίο βρίσκεται στην παλαιά πόλη της Σεγόβια, Ισπανία. Υψώνεται πάνω σε ένα απόκρημνο βράχο πάνω από τη συμβολή δύο ποταμών που πηγάζουν στα Σιέρρα Γουαδαρράμα. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κάστρα-παλάτια στην Ισπανία εξαιτίας του σχήματός του, το οποίο μοιάζει με την πλώρη ενός πλοίου. Το Αλκάθαρ αρχικά κατασκευάστηκε τον 12ο αιώνα ως οχυρό, αλλά έκτοτε μετατράπηκε σε βασιλικό ανάκτορο, φυλακή, κολλέγιο βασιλικού πυροβολικού και στρατιωτική ακαδημία. Σήμερα χρησιμοποιείται ως μουσείο και κτίριο φύλαξης στρατιωτικών αρχείων.

Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν.

Αλκάθαρ της Σεγόβια
Alcázar de Segovia

Είδος alcázar[1]
Αρχιτεκτονική Herrerian, Mudéjar architecture[2] και γοτθική αρχιτεκτονική
Γεωγραφικές συντεταγμένες 40°57′9″N 4°7′58″W
Διοικητική υπαγωγή Σεγκόβια[3]
Τοποθεσία Σεγκόβια
Χώρα Ισπανία[3]
Έναρξη κατασκευής 12ος αιώνας
Ένοικοι Patronage of the Alcázar of Segovia και General Military Archives of Segovia
Ιδιοκτήτης Στέμμα της Καστίλης, Μοναρχία της Ισπανίας, Segovia Artillery Academy και Patronage of the Alcázar of Segovia
Διαχειριστής Patronage of the Alcázar of Segovia και General Military Archives of Segovia
Χωρητικότητα 1 000
Υλικά πέτρα και γρανίτης
Αρχιτέκτονας Francisco de Mora και Χουάν ντε Ερέρα[4]
Προστασία Κληρονομιά πολιτιστικού ενδιαφέροντος (από 1931)[3] και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς (από 1985)[5]
Ιστότοπος
Επίσημος ιστότοπος
 Πολυμέσα
δεδομένα(π)

. . . Αλκάθαρ της Σεγόβια . . .

Ο πύργος του Ιωάννη Β΄

Το Αλκάθαρ της Σεγόβια, όπως και πολλές άλλες οχυρώσεις στην Ισπανία, ξεκίνησε ως αραβικό οχυρό, το οποίο με τη σειρά του χτίστηκε πάνω σε ένα ρωμαϊκό οχυρό, από το οποίο όμως σώζονται λίγα δομικά χαρακτηριστικά. Λίγες πέτρες που σώζονται είναι παρόμοιες με αυτές του ρωμαϊκού υδραγωγείου της Σεγόβια.[6] Η πρώτη αναφορά σε αυτό το Αλκάθαρ έγινε το 1120, περίπου 32 χρόνια μετά την ανακατάληψη της πόλης από τους Χριστιανούς (κατά τη διάρκεια της περιόδου στην οποία ο Αλφόνσο ΣΤ΄ του Λεόν και της Καστίλλης ανακατέλαβε εκτάσεις νότια του Ντουέρο μέχρι το Τολέδο και ακόμη πιο μακριά). Το κτίριο αναφέρεται για πρώτη φορά ως Αλκάθαρ το 1155, σε μια επιστολή που ανήκει στο αρχείο του καθεδρικού της Σεγόβια.[7]

Το σχήμα και η μορφή που είχε το Αλκάθαρ μέχρι τη βασιλεία του Αλφόνσο Η΄ (1155-1214) δεν είναι γνωστά, όμως παλαιότερες καταγραφές αναφέρουν ένα ξύλινο φράκτη. Οπότε, είναι πολύ πιθανόν ότι πριν τη βασιλεία του Αλφόνσο Η΄, δεν ήταν κάτι περισσότερο από ένα ξύλινο οχυρό το οποίο κατασκευάστηκε πάνω σε αρχαία ρωμαϊκά θεμέλια. Ο Αλφόνσο Η΄ και η σύζυγός του, Ελεονώρα των Πλανταγενέτων, μετέτρεψαν το Αλκάθαρ σε κύρια κατοικία τους και έγιναν πολλές εργασίες ώστε να ανεγερθούν τα πρώτα τμήματα του πέτρινου οχυρού που βλέπουμε σήμερα.

Το Αλκάθαρ όπως φαίνεται από το νότο
Οπλοστάσιο

Το Αλκάθαρ, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, παρέμεινε μία από τις αγαπημένες κατοικίες των μοναρχών του βασιλείου της Καστίλης και οχυρό-κλειδί στην άμυνα του βασιλείου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κατασκευάστηκε το σημερινό κτίριο και το παλάτι επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους μονάρχες της δυναστείας Τραστάμαρα.

Το 1258, τμήματα του Αλκάθαρ έπρεπε να ξαναχτιστούν από το βασιλία Αλφόνσο Ι΄ μετά την κατάρρευση μίας οροφής και λίγο αργότερα, τη μετατροπή της αίθουσας των βασιλέων σε κοινοβούλιο. Όμως, ο άνθρωπος ο οποίος συνεισέφερε περισσότερο απ’όλους στην συνεχιζόμενη κατασκευή του Αλκάθαρ ήταν ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄, ο οποίος έκτισε τον «Νέο Πύργο» (πύργος του Ιωάννη Β΄ όπως είναι γνωστός σήμερα).

Το 1474, το Αλκάθαρ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άνοδο της βασίλισσας Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης. Τις 12 Δεκεμβρίου, τα νέα του θανάτου του βασιλιά Ερίκου Δ΄ στη Μαδρίτη έφτασαν στη Σεγόβια και η Ισαβέλλα κρύφτηκε αμέσως εντός των τοιχών του Αλκάθαρ, όπου είχε την υποστήριξη του Ανδρές Καμπρέρα και του συμβουλίου της Σεγόβια. Στέφθηκε την επόμενη μέρα βασίλισσα της Καστίλης και της Λεόν.

Η επόμενη σημαντική ανακαίνιση στο Αλκάθαρ έλαβε χώρα από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄, μετά τον γάμο του με την Άννα της Αυστρίας. Πρόστεσε τους μυτερούς οβελούς από σχιστόλιθο ώστε να μοιάζει με τα κάστρα της κεντρικής Ευρώπης. Το 1587, ο αρχιτέκτονας Φρανθίσκο δε Μοράρ ολοκλήρωσε τον κύριο κήπο και το Σχολείο της Τιμής του κάστρου.

Η βασιλική αυλή τελικά μετακινήθηκε στη Μαδρίτη και το Αλκάθαρ τότε μετατράπηκε σε κρατική φυλακή για σχεδόν δύο αιώνες πριν ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ ιδρύσει τη βασιλική σχολή πυροβολικού το 1762. Το κτίριο συνέχισε να στεγάζει τη σχολή για σχεδόν 100 χρόνια, μέχρι τις 6 Μαρτίου 1862, όταν μία φωτιά κατέστρεψε την οροφή του θησαυροφυλακίου, του οπλοστασίου, των κοιτώνων και το πλαίσιο.

Το κτίριο άρχισε να αποκαθίσταται στην αρχική του κατάσταση το 1882. Το 1896, ο βασιλιάς Αλφόνσο ΙΓ΄ διέταξε το Αλκάθαρ να δοθεί στο υπουργείο πολέμου ως στρατιωτική ακαδημία.

. . . Αλκάθαρ της Σεγόβια . . .

This article is issued from web site Wikipedia. The original article may be a bit shortened or modified. Some links may have been modified. The text is licensed under “Creative Commons – Attribution – Sharealike” [1] and some of the text can also be licensed under the terms of the “GNU Free Documentation License” [2]. Additional terms may apply for the media files. By using this site, you agree to our Legal pages . Web links: [1] [2]

. . . Αλκάθαρ της Σεγόβια . . .

Previous post Ανέζα Άρτας
Next post Φόρτσουν ΦιτζΡόι του Γκράφτον